homeIn 1852 ontdekte Fox Talbot dat een mengsel van Arabische gom of gelatine en kaliumd(b)ichromaat onoplosbaar werd in water nadat het aan het licht werd blootgesteld. Deze ontdekking leidde tot verschillende fotografische “colloïde – dichromaat” procédés. Reeds in 1855 boekte Poitevin succes met zijn carbon proces waarbij roet aan een gelatine/dichromaat mengsel werd toegevoegd. Op het einde van de negentiende eeuw ontdekten de “pictorialisten” in dit procédé de kwaliteiten die toen door hen hoog werden aangeslagen: de manier van werken beïnvloedt in hoge mate het eindresultaat dat zowel zeer fotografisch en vrij scherp kan zijn als zacht en subtiel zoals een aquarel. Vooral Robert Demachy werd bekend om zijn feeërieke gomdrukken. Anderen echter hebben het procédé vooral vervloekt omdat de verwerking zo omslachtig en het eindresultaat dikwijls onvoorspelbaar is.
Gomdrukken worden ook wel aangewend in combinatie met cyanotypie of  platinadrukken om kleur aan te brengen in deze monochrome procédés.

Vooraleer met het eigenlijke procédé te kunnen starten moet het papier worden geprepareerd. Een goede kwaliteit aquarel papier van voldoende dikte moet eerst voorgekrompen worden omdat nat papier bij het drogen krimpt waardoor opeenvolgende drukken “in register” onmogelijk worden. Na een eerste droging moet het papier ten minste één keer worden voorgelijmd met gelatine en opnieuw gedroogd. Hierna pas kan de eerste laag emulsie worden aangebracht. Deze emulsie bestaat uit een mengsel van opgeloste Arabische gom vermengd met een pigment (in poedervorm of  water- of aquarelverf in tubes) en lichtgevoelig gemaakt met kalium- of  ammonium dichromaat. Eens droog wordt de druk onder een negatief op ware grootte met ultraviolet licht belicht. Na de belichting is de gom selectief gehard en onoplosbaar geworden zodat de “schaduwen” behouden blijven nadat de druk in water is uitgewassen en gedroogd is. Dan kan een nieuwe laag emulsie met dezelfde, of een andere, kleur bovenop het verkregen beeld worden aangebracht om zo het uiteindelijke beeld, laag per laag, op te bouwen.
Het volledige kleurpalet kan gebruikt en gemengd worden in de opeenvolgende drukken. Zelden bestaat een gomdruk, zelfs een monochrome, uit minder dan drie lagen gekleurde gom. Gezien de complexiteit van het procédé kunnen drukken van eenzelfde negatief nooit volledig gelijk zijn.

Fox Talbot discovered in 1852 that a mixture of gelatine or Gum Arabic and potassium dichromate became insoluble in water after this mixture had been dried and exposed to strong light. This discovery resulted in a variety of photographic “colloid-dichromate” processes. As early as 1855 Poitvin was successful with a “carbon” process by adding lampblack to the gelatine/dichromate mixture. Later, some “Pictorialists” discovered in the gum-dichromate process the qualities so desired by them: their personal approach affected greatly the end product that could be very photographic and sharp, or as “painterly” and subtle as an aquarelle. Workers like Robert Demachy became (and still are) famous for their soft and subtle gum prints. Others have repeatedly cursed the process for being so time-consuming and unpredictable at times.

In combination with cyanotype or platinum prints gum printing can be used to bring colour in these monochrome images.

                     

Before one can start printing the paper has to be prepared: a good quality thick aquarelle paper is wetted and dried a few times to pre-shrink it, then it has to be sized again at least once, usually with gelatine and a hardener. Once dried a mixture of Arabic Gum, potassium (or ammonium) dichromate and a pigment can be applied to the paper. The pigment can be powdered or watercolour pigments in tubes. Once dried, this “emulsion” can be exposed, under a large negative, to strong ultraviolet light. After the exposure the gum in the mixture that was exposed to the UV light (the light parts of the negative) has become hard and insoluble in water so that it retains the pigment after a wash in water whereby the parts of the mixture that received less exposure (the denser area’s in the negative) are washed away. After drying a new mixture, using the same or a different colour, is applied on top of the first (weak) image and the process repeated until the desired effect has been obtained.

In these subsequent printing sessions one can use any colour one wishes using from one to four negatives. Rarely a gumprint is build-up in fewer that three coats, therefore prints made from the same negative(s) will always, to a smaller or greater extend, be different in colour and texture.