Jeannine Laenen begint in 1971 “opnieuw” te schilderen en laat zich inschrijven aan de Herentalse academie, waar zij van wijlen Andre Smolders leert dat schilderen een middel moet zijn om raadsbesluiten en overwegingen terzijde te schuiven, om alleen te handelen uit een innerlijke aandrift. Ondertussen leert zij ook het poëtisch oeuvre van Rainer Maria Rilke kennen, wat haar kunst en levensvisie grotendeels aanvult: het kunstwerk willen zien als een diepinnerlijke betekenis die onder het voorwendsel van een herinneringservaring vooral naar buiten treedt en los van zijn schepper op eigen kracht kan voortbestaan…